چهار جنبه یک پرتاب
اگر شما جودو را به مدت بیش از سه هفته تمرین نمایید، به خوبی با نحوه پرتاب حریف خود به کرات
آشنا خواهید شد. اصول اساسی بسیاری وجود دارد که باید به منظور درک و توسعه پرتابها در
جودو فرا بگیرید.
در یک نگاه اجمالی جودو تا حدی ساده به نظر میرسد، تنها کافی است که حریف خود را گرفته و
وی را با استفاده از کمر، پا یا شانههای خود پرتاب کنید. گرچه این ممکن است تصویر بزرگی از این
واقعیت باشد که یک پرتاب معمولاً به سه یا چهار جزء تفکیک میگردد.
این اجزا عبارتند از: کوزوشی (از بین بردن تعادل یا کشش)، سوکوری (ورود به اجرای تکنیک) و
کاکه (پرتاب) و انتقال (عکسالعمل پس از پرتاب) (Kuzushi, Tsukuri, Kake and Transition). علت
اینکه در بند قبل بیان کردیم سه یا چهار جزء، بدین دلیل است که برخی افراد تنها به سه جزء اول
اتکا میکنند و چندان برای جزء چهارم به عنوان یک جزء مجزا ارزشی قائل نیستند. اما با توضیحاتی
که بیان میکنیم، درخواهیم یافت که جزء چهارم نیز به خودی خود واجد ارزش و اهمیت است و باید
مورد توجه جودوکاران قرار گیرد. اینک به بررسی این چهار جزء میپردازیم.
کوزوشی
هنر از بین بردن تعادل حریف نه تنها برای درک و فهمیدن، بلکه برای احساس کردن زمان بر است.
مهم است که وزن بدن حریف خود را احساس نموده و بر طبق آن مرحله بعدی (ورود به تکنیک) را
تنظیم کنید. کوزوشی احتمالاً مهمترین جنبه یک تکنیک است، زیرا حریف شما نیاز دارد که به منظور
پرتاب دچار نوعی حالت بیتعادلی شود.
شما میدانید که حریفتان در اثر اجرای تکنیکهای پرتابی به سمت جلو دچار بیتعادلی میگردد
زیرا به عنوان مثال روی پنجههای پا قرار گرفته است.
سوکوری
ورود شما جهت اجرای تکنیک جنبه مهم دیگر مورد نیاز برای پرتاب موفق حریفتان است. ورود شما
نیاز است که قدرتمندانه باشد زیرا این امر مرحله بعدی (یعنی پرتاب) را سادهتر میسازد. مورد
اصلی زمانی که برای ورود تلاش میکنید سرعت، عمق و حالت (وضعیت) است. شما باید به
سرعت با پا/ پاهای پشتیبان خود داخل شوید و وضعیت شما نباید به حالت خمیده باشد.
کاکه
بسیاری مربیان بیان میکنند که پرتاب سادهترین بخش تکنیک است. گرچه، این از جنبه تئوری
درست است، اما همواره اینطور نیست. پرتاب نیاز به سرعت، کنترل و مقدار زیادی احساس دارد.
این احساس زمان بر است و مستلزم صدها تکرار برای شهود و درک واقعی است (یعنی اینکه باید
احساس واقعی پرتاب کردن به جودوکار دست بدهد که ممکن است نیازمند دهها جلسه تمرینی با
حریفان مختلف باشد). زمانی که جنبه پرتاب را اجرا میکنید باید قادر به تنظیم مقاومت و پیچ و تاب
خوردن وی برای رهایی از تکنیک و کلاً روشهایی که وی برای فرار از تکنیک و فن نخوردن اتخاذ
میکند باشید.
باشگاههای سراسر جهان صدها تکرار اوچی کومی ایستا را بدون پرتاب تمرین میکنند. تمرین بدین
صورت، شدیداً مانع توانایی شما برای پرتاب یک حریف مقاوم میگردد.
انتقال (عکسالعمل پس از پرتاب)
انتقال به خاک (نه وازا) به نوبه خود برای تمرین مهم است. عموماً، زمانی که حریفان خود را در
تمرین پرتاب میکنیم به صورت ایستاده باقی میمانیم. این به دلیل این واقعیت است که ایستاده
باقی ماندن پس از پرتاب حریف نشانگر کنترل شما نه تنها بر روی حریف بلکه بر روی خودتان است.
گرچه، در خلال مبارزه ممکن است برخی مربیان بنا به فراخور وضعیت مبارزه، جودوکاران را ترغیب
به انتقال به تکنیکهای نه وازا میکنند که این مورد نه تنها روشی مهم و ماهرانه برای دفاع از خود
محسوب میشود، بلکه روش خوبی برای داشتن وضعیتی خوب در موردی است که داور امتیاز
ایپون اعلام نکرده است (یعنی با ادامه مبارزه و کشاندن آن به خاک میتوان امتیازات بیشتری
کسب نمود و دست کم وقت مبارزه به نفع ما به جلو میرود).
ماهر شدن در این چهار جنبه به شما در پرتاب هر فردی با هر سایزی زمانی که بخواهید کمک
خواهد نمود.
( روابط عمومی هیئت جودو شهرستان ارومیه )
+ نوشته شده در سه شنبه ششم مرداد ۱۳۹۴ ساعت 9:9 توسط heiatejudo
|
